สองเกมสุดท้ายของฟีฟ่า อาเซียน คัพ จะฟาดแข้งกันที่สนามเกลора บุง การ์โน ในจาการ์ตา โดยมีประเด็นร่วมกันคือทั้งสี่ทีมต่างแสดงให้เห็นในบางช่วงของทัวร์นาเมนต์ว่าพวกเขาเล่นได้ดีแม้ไม่มีบอล นัดชิงชนะเลิศดูจะเป็นงานชวนอึดอัดสำหรับอินโดนีเซีย เจ้าบ้านที่สนามของตัวเองและคงรู้สึกว่าต้องเป็นฝ่ายเดินเกมใส่ทีมชาติไทย ซึ่งไม่เดือดร้อนหากไม่มีบอล ส่วนเกมชิงอันดับสามกลับเป็นโจทย์ตรงกันข้าม มาเลเซียกับเวียดนามต่างครองบอลอยู่นานเพื่อเจาะแนวรับที่จัดระเบียบมาดี แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
อินโดนีเซียไม่ได้ชนะกลุ่มแบบขาดลอย แค่เฉือนเข้าป้าย พวกเขาจบด้วย 7 คะแนนเท่ามาเลเซีย สถิติการพบกันและผลต่างประตูได้เสียก็เท่ากัน จึงเข้ารอบด้วยจำนวนประตูที่ยิงได้เท่านั้น โดยอินโดนีเซียยิง 11 ประตู เสีย 2 ส่วนมาเลเซียยิง 9 ประตูและไม่เสียเลย ตามที่ Dân trí แจกแจงไว้ 9 จาก 11 ประตูของอินโดนีเซียเกิดขึ้นในเกมกับบังกลาเทศ เมื่อต้องเจอกับสองทีมที่มีโอกาสเล่นงานพวกเขาได้จริง อินโดนีเซียชนะสิงคโปร์ 2-0 และเสมอมาเลเซีย 0-0 เกมเสมอนี้บอกอะไรได้มากที่สุด ตั้งแต่นาทีที่ 37 พวกเขาเหลือผู้เล่น 10 คนหลังทอม เฮย์โดนใบแดง จึงถอยลงไปตั้งรับแล้วเล่นบอลยาว โดยมีมาร์เทน เปสกับการสกัดบนเส้นประตูช่วงท้ายช่วยกันไม่ให้มาเลเซียยิงได้
ทีมชุดแรกของไทยชนะปากีสถาน 4-0 และเวียดนาม 2-0 โดยไม่เสียประตู เกมกับเวียดนามคือแบบอย่างที่ควรจำ เวียดนามครองบอลและยิงมากกว่า โดยส่วนใหญ่เป็นลูกยิงจากนอกกรอบ ไทยได้ประตูนำเร็วจากลูกยิงไกลของสารัช อยู่เย็น จากนั้นรอดตัวจากประตูของเวียดนามที่ถูกริบคืนเพราะล้ำหน้าหลังตรวจสอบภาพ ก่อนหมดครึ่งแรก และเพิ่งปิดเกมได้ในช่วงทดเวลาบาดเจ็บ หลังจากผ่านเข้ารอบไปแล้ว ไทยส่งผู้เล่นชุดที่เปลี่ยนไปมากลงเจอฟิลิปปินส์และแพ้ 1-2 โดยทั้งสองประตูของฟิลิปปินส์มาจากการขึ้นเกมทางริมเส้นฝั่งเดียวกัน ผมไม่คิดว่าควรให้น้ำหนักกับเกมนั้นมาก มันบอกเรื่องขุมกำลังสำรองของไทยมากกว่าผู้เล่น 11 คนที่น่าจะลงตัวจริงในนัดชิง
คำถามที่ผมคิดวนอยู่คือสุดท้ายแล้วใครจะเป็นฝ่ายแบกรับเกม หากอินโดนีเซียบุกต่อหน้าแฟนบอลตัวเองแล้วไทยยิงนำ เกมก็จะออกมาเหมือนนัดที่เจอเวียดนาม และตลอดทัวร์นาเมนต์ยังไม่มีอะไรบ่งชี้ว่าอินโดนีเซียจะเจาะแนวรับที่ตั้งรับเป็นระบบของทีมแกร่งได้ แต่ถ้ายังเสมอกันไปจนถึงช่วงท้ายครึ่งหลัง ความได้เปรียบจะเริ่มเทไปอีกฝั่ง ไทยไม่ได้เล่นมาเพื่อครองบอลข่มคู่แข่ง ส่วนอินโดนีเซียที่ยันมาเลเซียอยู่ด้วยผู้เล่น 10 คนก็ดูรับมือได้สบายในเกมที่สูสีและยืดเยื้อแบบนั้น
เกมมาเลเซีย พบ เวียดนามมีรูปเกมที่แปลกกว่า มาเลเซียยิงได้ 9 ประตูและไม่เสียเลยในรอบแบ่งกลุ่ม แต่ก็ยังจบอันดับสอง แถมคู่แข่งรายนี้เป็นของแสลง เวียดนามชนะพวกเขา 2-0 ถึงสองครั้งในเดือนสิงหาคม และชนะ 3-1 ในเดือนมีนาคม โดยมาเลเซียยิงไม่ได้เลยทั้งสองเกมเดือนสิงหาคม แต่ลองดูผลงานนัดทดสอบล่าสุดของทั้งคู่กับแนวรับที่แข็งแกร่ง มาเลเซียครองบอลเป็นส่วนใหญ่แต่ยิงอินโดนีเซียที่เหลือ 10 คนไม่ได้ ส่วนเวียดนามครองบอลมากกว่าไทยแต่ก็ทำประตูไม่ได้เช่นกัน เวียดนามไม่มีเหงียน ซวน ซอนในเกมกับไทย หลังเขาถูกเปลี่ยนตัวออกเพราะมีปัญหาที่แฮมสตริงในเกมกับฟิลิปปินส์ สถานะของเขาจึงควรเช็กให้แน่ชัดแทนที่จะคาดเดา อีกทั้งเกมสุดท้ายในรอบแบ่งกลุ่มของเวียดนามเตะหลังมาเลเซียหนึ่งวัน ทำให้ได้พักน้อยกว่าเล็กน้อย
ขอถามคนที่ติดตามฟุตบอลแถบนี้ใกล้ชิดหน่อยว่า เกมชิงอันดับสามถือเป็นรางวัลที่ทีมต้องการจริงจัง หรือโค้ชมักใช้โอกาสนี้ลองผู้เล่นสำรอง? คำตอบข้อนี้มีผลต่อมุมมองของผมต่อเกมนี้มากกว่าสถิติไหน ๆ
