เกมนัดแรกของ โตเกียว เวอร์ดี ภายใต้การคุมทัพของ นาโอกิ โซมะ ต้องเจอกับทีมที่มีสถิติการทำประตูดีเป็นอันดับต้น ๆ ของเจลีก และเรื่องราวของการเปลี่ยนโค้ชใหม่ตามสูตรสำเร็จก็ดูจะไม่ค่อยตรงกับสถานการณ์นี้นัก โซมะได้รับการแต่งตั้งเพียงไม่กี่วันก่อนเกมนี้ หลังการปลด ฮิโรชิ โจฟุกุ แถมในช่วงระหว่างนั้นทีมยังต้องเดินทางไปทตโตริเพื่อลงเล่นเกมเอ็มเพอเรอร์ส คัพ ที่จบลงด้วยผลเสมอ 0-0 นั่นทำให้แทบไม่มีเวลาปรับเปลี่ยนแนวทางการเล่นของทีมเลย จุดเปลี่ยนในแง่บวกที่เวอร์ดีจะได้ จึงน่าจะมาจากการสั่งการที่เข้าใจง่ายขึ้นมากกว่าการวางระบบใหม่
ปัญหาที่เขาต้องเข้ามารับช่วงต่ออยู่ในแนวรุก เวอร์ดียิงได้แค่ 4 ประตูจาก 8 นัดในลีก โดย 3 ประตูเกิดขึ้นในเกมเหย้า 5 นัด และพวกเขายังสะกดคำว่าชนะไม่เป็น ส่วนหนึ่งมาจากปัญหานักเตะบาดเจ็บ ทั้ง โคกิ โมริตะ ในแดนกลางและกองหน้าอย่าง เซบุน เทรานุมะ ต่างเจ็บไปในเดือนกันยายนและต้องพักหลายสัปดาห์ แถมยังมี ฮิโรโตะ ยามามิ, ไทจู โยชิดะ และ คาซึยะ มิยาฮาระ ที่เจ็บเข่าพักยาวอยู่ก่อนแล้ว ทีมที่สร้างโอกาสเข้าทำได้ลำบากมักจะเริ่มด้วยการพยายามบีบเกมให้แคบ และผมคิดว่าโซมะน่าจะเลือกแนวทางนี้ก่อนเป็นอันดับแรก
ตัวเลขของฮิโรชิมะดูโหดมากเมื่อมองเผิน ๆ ด้วยผลงานยิง 20 และเสีย 6 ประตู ทว่ามีความแตกต่างระหว่างเกมเหย้ากับเยือนที่น่าสังเกต โดย 13 ประตูจากจำนวนนั้นเกิดขึ้นในเกมเหย้า 4 นัด ส่วนเกมนอกบ้านพวกเขายิงได้ 7 และเสีย 4 ประตูจาก 4 นัด ด้วยผลงานชนะ 2 เสมอ 1 แพ้ 1 ทีมของ บาร์ทอช เกาล์ ถือว่าเล่นนอกบ้านได้ดีมาก เพียงแต่ไม่ได้เดินหน้าไล่บดคู่แข่งแบบเดียวกัน พวกเขายังมีโปรแกรมเดินทางช่วงกลางสัปดาห์ด้วยเช่นกัน ในเกมบุกชนะอิวากิ 4-0 ในศึกเอ็มเพอเรอร์ส คัพ และยังมีเกมบอลถ้วยนอกบ้านกับ มัตสึโมโตะ ยามากะ รออยู่อีกหลังจากเกมนี้ไม่นาน
ดังนั้นในมุมมองของผม เวอร์ดีจะพยายามตรึงสกอร์ให้สูสีที่สุดเท่าที่จะทำได้ และฮิโรชิมะก็ไม่จำเป็นต้องเร่งเกมตั้งแต่ช่วงแรก บททดสอบที่แท้จริงของผลกระทบจากการมาของโซมะคือจะเกิดอะไรขึ้นหากเวอร์ดีเป็นฝ่ายเสียประตูก่อน เพราะนั่นจะเป็นจังหวะที่แผนการระยะสั้นซึ่งเน้นการเล่นแบบรัดกุมจำเป็นต้องเปลี่ยนไปเป็นอย่างอื่น
