สหรัฐอเมริกาและแคนาดาเจอคู่แข่งสองทีมเดียวกันในช่วงโปรแกรมทีมชาติครั้งนี้ คือเปรูและชิลี แต่ผลงานออกมาต่างกันชัดเจน: สหรัฐฯ ชนะ 4-1 และ 4-2 ส่วนแคนาดาชนะ 2-0 และ 1-0 มองเผิน ๆ อาจสรุปได้ว่า “สหรัฐฯ เน้นยิง แคนาดาเน้นรับ” แต่ผมคิดว่าจุดที่น่าสนใจกว่าคือช่วงเวลาที่แต่ละทีมทำประตูได้ สหรัฐฯ ยิงนำก่อนทั้งสองนัด แต่จบครึ่งแรกด้วยสกอร์เสมอ 1-1 เหมือนกัน ก่อนจะค่อย ๆ ทิ้งห่างในช่วงหลัง ส่วนแคนาดานำอยู่ตอนพักครึ่งทั้งสองเกม และเกมที่คลีนชีตใส่ชิลี พวกเขาเล่นกับคู่แข่งที่เหลือสิบคนเป็นส่วนใหญ่
ตัวเลขทั้งหมดมาจากบันทึกการแข่งขันของเรา สหรัฐฯ พบ เปรู: สหรัฐฯ ยิงได้ในนาทีที่ 4 เปรูตีเสมอในนาทีที่ 15 และสกอร์ 1-1 อยู่จนจบครึ่งแรก ก่อนที่สหรัฐฯ จะชนะ 4-1 สหรัฐฯ พบ ชิลี: สหรัฐฯ ขึ้นนำในนาทีที่ 37 ชิลีตีเสมอช่วงทดเวลาบาดเจ็บครึ่งแรก แล้วขึ้นนำ 2-1 ในนาทีที่ 49 หลังจากนั้นสหรัฐฯ ยิงเพิ่มอีกสามประตู โดยประตูสุดท้ายเกิดขึ้นในช่วงทดเวลาบาดเจ็บ สถิติการแข่งขันระบุว่ายิง 18 ครั้งต่อ 17 ครั้ง และชิลีได้เตะมุมถึง 13 ครั้ง แสดงให้เห็นว่าชัยชนะ 4-2 สูสีมากกว่าที่สกอร์บอก สหรัฐฯ พบ เม็กซิโก (3-0): ครึ่งแรกนำ 1-0 และเม็กซิโกเหลือผู้เล่นสิบคนหลังโดนไล่ออกในนาทีที่ 67 โดยประตูที่สามของสหรัฐฯ เกิดขึ้นหลังจากนั้น
แคนาดา พบ ชิลี: ได้ประตูในนาทีที่ 12 และชิลีเหลือผู้เล่นสิบคนตั้งแต่นาทีที่ 35 แคนาดา พบ เปรู: นำ 2-0 ตอนจบครึ่งแรก ทั้งสองเกมยังไม่บอกเราว่าแคนาดาจะเล่นเกมรับอย่างไรเมื่อตัวเองไม่ได้เป็นฝ่ายนำ ซึ่งเกมกระชับมิตรนัดนี้จะเป็นบททดสอบเรื่องนั้น ตอนแคนาดาแพ้โมร็อกโกในฟุตบอลโลกเมื่อเดือนกรกฎาคม พวกเขายิง 10 ครั้ง ขณะที่โมร็อกโกยิง 5 ครั้ง แต่ยังเสียถึงสามประตู โดยสองประตูเกิดขึ้นหลังนาทีที่ 80
ประเด็นที่ผมจะจับตาคือ สหรัฐฯ มักปล่อยให้คู่แข่งตีเสมอหลังตัวเองขึ้นนำ แล้วค่อยเร่งเครื่องปิดเกม จะรับมือกับทีมที่ยิงนำก่อนอย่างไร หากแคนาดาได้ประตูแรก สหรัฐฯ ก็ต้องไล่ตามในสถานการณ์ที่ต่างออกไปจากการเร่งเครื่องช่วงท้าย และถ้าแคนาดาไม่ได้ขึ้นนำ พวกเขาก็ยังไม่เคยแสดงให้เห็นว่ารับมือกับเกมที่สกอร์เสมอกันได้อย่างไร ทั้งสองทีมมีรายงานความเสี่ยงเรื่องอาการบาดเจ็บ (ทิลล์แมนถูกเปลี่ยนตัวออกเพราะเจ็บในเกมกับเม็กซิโก ส่วนจอห์นสตันและบอมบิโตของแคนาดาถูกระบุว่ามีความเสี่ยง) แต่ยังไม่มีการยืนยันว่าใครจะลงเล่นไม่ได้ ผมจึงไม่อยากให้น้ำหนักกับเรื่องนี้มากเกินไป
