การเคลื่อนบอลและงานใต้แป้นของอิลลาวาร์รา ฮอว์กส์ คือกุญแจของเกมนี้ ฮอว์กส์เล่นเชื่อมกันมากขึ้นในเกมที่เจอแอดิเลด โดยการ์ดสร้างจังหวะให้แซม โฟรลิง และมือยิงรอบนอก ทีมที่เจอด้วยคือเซาท์อีสต์ เมลเบิร์น ฟีนิกซ์ ซึ่งยังพยายามเปลี่ยนจำนวนการยิงที่เพิ่มขึ้นให้เป็นแต้ม และยังปิดจบการครองบอลฝั่งรับได้ไม่ดี
อิลลาวาร์ราทำแอสซิสต์ได้ 33 ครั้งในเกมที่เจอแอดิเลด โดยโฟรลิงทำ 19 แต้ม มิลตัน ดอยล์, ไทเลอร์ ฮาร์วีย์ และเดโว ฮิกกี ทำคนละ 7 แอสซิสต์ ทำให้เกมรุกมีหลายคนที่หาจังหวะส่งต่อได้ ส่วนเกมรับก็ดีขึ้นเช่นกัน โดยไบรซ์ คอตตอนยิงได้แค่ 4 ครั้ง [รายงานของลีก](https://www.nbl.com.au/news/tatum-belief-rewarded-hawks-silence-critics) เล่าถึงการเตรียมทีมและการร่วมมือกันเบื้องหลังผลงานนี้
ฟีนิกซ์เก็บรีบาวด์รุกได้ 17 ครั้งที่เพิร์ธ และยิงมากกว่าไวลด์แคตส์ 14 ครั้ง แต่ยิงสามแต้มเข้าแค่ 12 จาก 45 ครั้ง ส่วนเกมที่เจอเมลเบิร์น ยูไนเต็ด ก็สร้างโอกาสยิงเพิ่มได้เหมือนกัน แต่ยิงนอกเข้าแค่ 4 จาก 41 ครั้ง สองเกมนี้ทำให้เห็นว่าทำไมการปะทะกันตรงนี้สำคัญ ฟีนิกซ์อยากได้จังหวะยิงรอบนอกซ้ำ ๆ ส่วนอิลลาวาร์ราต้องป้องกันการยิงและเก็บรีบาวด์ให้ได้ จอช คิงยังชี้ว่าการสกัดฝั่งรับและรีบาวด์ฝั่งรับเป็นเรื่องที่ทีมต้องปรับปรุง [คำพูดของเขา](https://www.nbl.com.au/news/defence-not-shooting-the-phoenix-focus) ทำให้การมีโฟรลิงและการส่งบอลของฮอว์กส์ยิ่งสำคัญในเกมนี้
