ทั้งสองเกมนี้สิ่งสำคัญอยู่ที่ว่าผลต่างแต้มและสกอร์จะออกมาสูสีแค่ไหน เกม 3 ของเวิลด์ซีรีส์เป็นซีรีส์ที่สกอร์ต่ำ เน้นการได้วอล์กและความผิดพลาด ซึ่งเกมรุกของแทมปาเบย์ เรย์ส ยังหาทางทำแต้มฉีกหนีทีมพิทเชอร์ของมิลวอกี บรูว์เออร์ส ชุดนี้ไม่ได้ ส่วนที่ไมแอมี เกมในฤดูกาลปกติจริง ๆ ของทั้งสองทีมต่างจบลงด้วยช่วงสกอร์ที่สูสี และการเจอกันคู่นี้ยังตัดโอกาสที่เกมจะเปิดแลกแต้มขาดลอยแบบที่มักจะเกิดขึ้นออกไป ทั้งสองคู่ ราคาที่เปิดออกมาจึงดูเรียกร้องสกอร์มากกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจริงในบ็อกซ์สกอร์
เรย์ส พบ บรูว์เออร์ส มิลวอกีชนะด้วยการส่งผู้เล่นขึ้นเบสและกดดันคู่แข่ง ไม่ใช่ด้วยพลังตีโฮมรัน โดยได้ถึง 43 วอล์กเทียบกับ 11 โฮมรันตลอด 10 เกมหลังสุด และทำได้อย่างน้อย 3 รันถึง 9 จาก 10 เกมดังกล่าว ในการเจอกับทีมพิทเชอร์ของดอดเจอร์ส, แพเดรส และเรย์ส ส่วนเกมรุกของแทมปาเบย์ถือว่าบางตา มีค่าเฉลี่ยตีลูกแค่ .236 ได้ 22 วอล์กและเสียไปถึง 79 สไตรก์เอาต์ตลอด 10 เกม แถมยังทำได้เพียง 2 และ 4 รันในสองเกมแรกของซีรีส์นี้
การประกบคู่ที่สำคัญ: เฟรดดี เปรัลตา ทำผลงานในบ้านได้อย่างยอดเยี่ยม แต่เขาก็เสียผู้เล่นจากการวอล์กและไม่ค่อยขว้างเกิน 6 อินนิ่ง ซึ่งนั่นจะทำให้ช่วงอินนิ่งกลาง ๆ ตกไปอยู่ในมือของกลุ่มพิทเชอร์เชื่อมเกมของเรย์สที่ดูไม่นิ่งนัก (ซีมัวร์, เคลลี, เวลส์) ส่วนการเจอกับพิทเชอร์ซ้ายอย่าง โรเบิร์ต แกสเซอร์ ไลน์อัปที่คาดการณ์ของแทมปาเบย์ใส่ตัวตีขวาตามระบบแพลทูนเข้ามา ซึ่งพวกนี้ฟอร์มการตีย่ำแย่ การที่แกสเซอร์ได้พักมาถึง 11 วันคือคำถามสำคัญในช่วงต้นเกม และตัวรีลีฟแถวหน้าของมิลวอกีอย่าง แอชบี กับ อูริเบ ก็ไม่ได้สดเต็มที่ แต่ เมกิลล์ ได้พักมาพร้อม ทั้งสองฝั่งมีเพียงผู้เล่นที่เจ็บยาวและพลาดการลงเล่นสองเกมแรกไปแล้วเท่านั้นที่ยังคงลงไม่ได้
คาดว่าเกมจะออกมาสูสีแถว ๆ 1-1 หรือ 2-1 ไปจนถึงอินนิ่งที่ห้า โดยระยะห่างจะตัดสินกันในอินนิ่งที่ห้าถึงเจ็ด การชนะแบบวอล์กออฟของเรย์สทำได้เพียงชนะด้วยผลต่างหนึ่งรัน และหากเรย์สนำอยู่หลังจบครึ่งแรกของอินนิ่งที่เก้า เกมก็จะจบลงทันที ทำให้ระยะห่างการชนะของเจ้าบ้านถูกจำกัดไว้ด้วยโครงสร้างการแข่งขัน หากแทมปาเบย์จะชนะแบบขาดลอย พวกเขาต้องทำได้ราวห้ารัน ซึ่งสูงกว่าระดับที่พวกเขาทำได้เมื่อเจอกับทีมพิทเชอร์ชุดนี้ หรือไม่ก็ต้องกดมิลวอกีให้ต่ำกว่ามาตรฐานขั้นต่ำ นั่นคือเหตุผลที่ผมเลือกอยู่ฝั่งมิลวอกีพร้อมแต้มแฮนดิแคป
ฮีต พบ แมฟเวอริกส์ สามเกมจริงของไมแอมีจบลงด้วยสกอร์รวม 237, 239 และ 225 ส่วนของดัลลัสจบที่ 238, 226 และ 228 การยิงไม่แม่นของไมแอมีกับการยิงแม่นของคู่แข่งหักล้างกันไปมากกว่าที่จะบวกแต้มเพิ่ม ดัลลัสยิงสามแต้มแค่ 28 ถึง 37 ครั้ง เกมป้องกันวงนอกที่หละหลวมของไมแอมีจึงสร้างความเสียหายได้น้อยกว่าตอนเจอทีมอย่างมินนิโซตาหรือดีทรอยต์ ไมแอมีบีบสตีลได้เพียง 7 ถึง 9 ครั้ง ทำให้โอกาสเกิดเกมเปิดหน้าแลกแต้มจากเทิร์นโอเวอร์ของดัลลัสมีน้อยลง และดัลลัสยังเสียลูกโทษไปแค่ 8, 16 และ 25 ครั้ง ซึ่งช่วยจำกัดแต้มของยานนิสที่เส้นดราฟต์ลูกโทษ
นาจิ มาร์แชลล์ เป็นรายล่าสุดที่ลงไม่ได้ให้กับดัลลัส ทำให้ขาดตัวถือบอลลำดับสองไป ไครี เออร์วิง กลับมาลงสนามและ คูเปอร์ แฟลกก์ มีโอกาสลงเล่นสูง ซึ่งทำให้ดัลลัสกลับมาอยู่ในระดับตัวผู้เล่นเกือบเต็มทีมที่ราว 115 แต้ม ไม่ได้สูงไปกว่านั้น ไมแอมีในฟอร์มการยิงระดับปกติจะรวมกันได้เกมที่สกอร์ราว ๆ 230 แต้ม ตัวเลขที่เปิดมาสูงกว่านี้น่าจะอิงมาจากสกอร์ช่วงปรีซีซัน นั่นคือเหตุผลที่ผมเลือกอยู่ฝั่งสกอร์ต่ำในเกมที่ไมแอมี
