โตรอนโตเปิดมาด้วยส่วนต่างแต้มมหาศาล แต่ตัวเลขนั้นมาจากเกมที่มีเงื่อนไขเฉพาะมาก ชิคาโกเสียบอลถึง 27 ครั้ง และยิงสามแต้มลงแค่ 4 จาก 36 ครั้ง ขณะที่วอชิงตันเล่นคนละแบบ เกมบุกครึ่งสนามของวอชิงตันอาศัยการเรียกฟาวล์เพื่อไปยิงลูกโทษและการจบสกอร์วงใน ซึ่งเจาะจุดที่โตรอนโตเสียแต้มจากฟาวล์มาตลอดทุกเกมจนถึงตอนนี้ เกมนี้จึงดูเหมือนจะตัดสินกันด้วยไม่กี่เพลย์ มากกว่าจะชนะขาดซ้ำรอยเดิม
วอชิงตันชนะเกมเปิดฤดูกาล 12 แต้มโดยไม่มีไดบันต์ซา และใช้ชุดผู้เล่นหมุนเวียนชุดเดียวกับที่จะลงเล่นเกมนี้ เดวิสทำ 34 แต้มจากการยิงลูกโทษ 14 ครั้ง ส่วนยังได้ยิงลูกโทษเพิ่มอีก 16 ครั้ง และทีมเสียบอลเพียง 13 ครั้ง วอชิงตันยังชนะควอเตอร์ 4 ด้วยสกอร์ 38-23 การขาดไดบันต์ซาเป็นส่วนหนึ่งของผลงานครั้งนั้นอยู่แล้ว จึงไม่ใช่ปัญหาใหม่
จุดชี้ขาดอยู่ที่เกมเพรสของโตรอนโตจะรับมือกับการดูแลบอลของวอชิงตันได้แค่ไหน โตรอนโตขโมยบอลได้ 15 ครั้งในเกมเปิดฤดูกาล ส่วนช่วงพรีซีซัน วอชิงตันเสียบอลเกมละ 20 ถึง 27 ครั้ง หากยังเสียบอลกันเป็นชุดแบบนั้น โตรอนโตมีโอกาสทิ้งห่างในควอเตอร์ 3 แต่เกมพรีซีซันเหล่านั้นใช้ผู้เล่นคนละชุดกัน เมื่อยังกับเดวิสเป็นคนคุมบอล เกมเปิดฤดูกาลแสดงให้เห็นแล้วว่าทีมนี้รักษาการครองบอลได้ดี
อีกด้านหนึ่ง โตรอนโตเสียโอกาสให้คู่แข่งยิงลูกโทษตั้งแต่ 27 ถึง 47 ครั้งในทุกเกมที่ลงเล่น วอชิงตันขึ้นไปยืนเส้นโทษได้บ่อยอยู่แล้ว เลียวนาร์ดยังถูกจำกัดนาทีลงสนาม ทำให้ช่วงหนึ่งของเกมสูสี โตรอนโตต้องใช้ผู้เล่นสำรองลงมา
โตรอนโตยังมีข้อได้เปรียบจริงทั้งขุมกำลัง ความกดดันเกมรับ และช่องว่างเรื่องการยิงสามแต้มที่ชัดเจน เพราะวอชิงตันยิงลงแค่ 6 จาก 28 ครั้งในเกมเปิดฤดูกาล เมื่อนำมาคิดเป็นแต้มแล้ว โตรอนโตน่าจะชนะได้แบบไม่ขาด นี่จึงเป็นเหตุผลที่เราเลือกวอชิงตันให้สู้ได้สูสีในบ้าน
