เกมนี้เป็นการเจอกันของสองทีมที่มีวิธีแย่งชิงการครองบอลต่างกัน แอตแลนตา ฮอกส์ ใช้เกมรับของการ์ดกดดันจนคู่แข่งเสียบอล และชู้ตสามแต้มกันเยอะ ส่วนวอชิงตัน วิซาร์ดส์ เน้นเล่นวงในกับเรียกฟาวล์เพื่อไปเส้นโทษ โดยมีผู้เล่นตัวใหญ่จริง ๆ เมื่อแอตแลนตาเหลือเซ็นเตอร์แท้ ๆ เพียงคนเดียว เกมในเขตโทษกับการยิงลูกโทษจึงสำคัญกว่าชื่อชั้นของผู้เล่นทั้งสองทีม
ตัวตนของแอตแลนตาคือการกดดันและชู้ตเยอะ ช่วงหลังพวกเขาบังคับให้คู่แข่งเสียบอลได้ราว 19 ครั้งต่อเกม และชู้ตสามแต้มมากกว่าคู่แข่งประมาณ 12 ครั้ง เกมรับของพวกเขาเน้นปิดทางชู้ตสามแต้ม แต่วอชิงตันเป็นทีมที่ชู้ตสามแต้มน้อยกว่าทีมแทบทั้งหมด เท่ากับว่าอาวุธเกมรับที่ดีที่สุดของแอตแลนตาต้องเจอกับลูกที่วอชิงตันใช้น้อยที่สุด
จุดชี้ขาดอยู่ที่ผู้เล่นวงใน แลนเดลล์ลงเล่นไม่ได้ ทำให้โอกองวูเป็นเซ็นเตอร์แท้ ๆ คนเดียวของแอตแลนตา โดยมีนิวเวลล์กับเอจิโฟร์ช่วยแบ่งเวลาพัก วอชิงตันมีเดวิสกับเอตัน และอาจมีซาร์ด้วยหากได้รับไฟเขียว แอตแลนตาเสียรีบาวด์ห่างเป็นเลขสองหลักเมื่อต้องเล่นเป็นทีมเยือนเจอกับทีมตัวใหญ่ อย่างฮิวสตัน ไมอามี และนิวออร์ลีนส์ สถิติการยิงลูกโทษก็ชี้ไปทางเดียวกัน วอชิงตันได้ยิงลูกโทษ 35 ถึง 41 ครั้งในแต่ละเกมเหย้า 3 นัด ส่วนแอตแลนตาเสียแต้มจากลูกโทษที่คู่แข่งยิง 23 ถึง 39 ครั้งในเกมเยือนที่ยังสูสีกัน
ช่วงต้นเกมน่าจะยังสูสีกัน การ์ดของแอตแลนตาจะพยายามดักตัดบอล ส่วนวอชิงตันจะป้อนบอลเข้าโพสต์ จุดเปลี่ยนจะเกิดตอนโอกองวูนั่งพัก ช่วงที่ผู้เล่นสำรองของแอตแลนตาทำผลงานได้ดีในก่อนหน้านี้ เป็นตอนที่เจอกับทีมที่ใช้ผู้เล่นตัวใหญ่แค่คนเดียว แต่คราวนี้ผู้เล่นสำรองของอีกฝั่งก็มีขนาดตัวใหญ่เช่นกัน หากวอชิงตันได้โบนัสตั้งแต่ต้นครึ่งหลัง ลูกโทษก็อาจช่วยให้ทำแต้มไล่ทันสามแต้มของแอตแลนตา
เมื่อนับรวมสามแต้ม การเสียบอล รีบาวด์ และลูกโทษ ความได้เปรียบของแอตแลนตาจากการชู้ตไกลกับการบังคับให้คู่แข่งเสียบอล แทบจะถูกหักล้างด้วยความได้เปรียบของวอชิงตันที่เส้นโทษและบนกระดานรีบาวด์ จากนั้นปัจจัยเจ้าบ้านก็เป็นตัวชี้ขาด ราคาเดิมพันยังให้น้ำหนักกับสถิติและชื่อเสียงจากฤดูกาลก่อนมากกว่าการจับคู่ของผู้เล่นสองชุดนี้ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เราเลือกวอชิงตันให้ชนะเกมนี้ในบ้าน
