ชุดนี้เน้นไปที่ความลึกของขุมกำลังและการเล่นเกมรับ มากกว่าประเด็นเรื่องการพักตัวหรือการหมุนเวียนผู้เล่น ในสามคู่ของช่วงปรีซีซั่น
คู่แรกระหว่าง โตรอนโต แรปเตอร์ส พบ นิวยอร์ก นิกส์ การมองว่าจะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งชนะขาดลอยนั้นถือว่ามองข้ามธรรมชาติของช่วงปรีซีซั่นไป นิกส์มีตัวสำรองข้างสนามที่กระหายลงเล่นและมีความลึกมาก แถมยังมีระบบเกมรับที่เหนียวแน่น ซึ่งน่าจะคุมเกมได้ในช่วงครึ่งหลังเมื่อต้องเจอกับแรปเตอร์สที่อาจไม่สามารถรักษาความเข้มข้นของการเล่นเอาไว้ได้เมื่อส่งผู้เล่นชุดสามลงมา ด้วยเหตุนี้ ผมจึงเลือกอยู่ฝั่ง นิวยอร์ก นิกส์
ในเกมระหว่าง ออร์แลนโด แมจิก พบ คลีฟแลนด์แควาเลียส์ การที่คลีฟแลนด์ให้ผู้เล่นตัวหลักลงเล่นลากยาวไปจนถึงควอเตอร์ที่สี่ ถือเป็นข้อได้เปรียบเชิงโครงสร้างอย่างมาก ส่วนแมจิกขาดตัวป้องกันวงนอกที่ดีที่สุดอย่าง ซักส์ ทำให้การ์ดของคลีฟแลนด์หาพื้นที่เล่นได้สะดวก ขณะที่พวกบิ๊กแมนก็ช่วยคุมใต้แป้นได้อย่างมั่นคง ผมจึงเลือกเชียร์ คลีฟแลนด์แควาเลียส์
ปิดท้ายด้วย โกลเดน สเตต วอริเออร์ส ที่ขาดผู้เล่นวงในชุดหลักไปทั้งแผง จนถูกบีบให้ต้องใช้ไลน์อัปสมอลบอลที่เปราะบางและต้องพึ่งพาความแม่นยำในการยิงวงนอกเป็นหลัก ขณะที่ ลอสแอนเจลิสเลเกอส์ มีขุมกำลังวงในที่เหนือกว่าและมีเกมรับที่ไว้ใจได้ไม่ว่าจะส่งใครลงเป็นตัวจริง ด้วยเหตุนี้ ผมจึงเลือกถือหาง ลอสแอนเจลิสเลเกอส์
