เกมที่ 2 ตัดสินกันตรงที่ว่าแต่ละฝั่งจะยื้อเกมได้กี่อินนิง ทางฝั่ง ลอสแองเจลิส ดอดเจอส์ ส่ง เบลก สเนลล์ ลงขว้าง ซึ่งนับตั้งแต่หายเจ็บกลับมาในเดือนสิงหาคม เขายังไม่เคยเสียเกิน 1 รันในการออกสตาร์ตเลยแม้แต่นัดเดียว ส่วน แอตแลนตา เบรฟส์ ต้องเปิดเกมด้วย เรย์ เคอร์ ที่ได้พักมาแค่สองวัน แถมเพิ่งผ่านเกมที่ต้องใช้บูลเพนเปลืองมาเมื่อวาน ผมขอถือหางความต่างในช่วงอินนิงกลางๆ ไม่ใช่แค่ชื่อชั้นของ ดอดเจอส์
ปัญหาของ แอตแลนตา ไม่ใช่บรรดามือปิดเกมตัวท็อป เพราะ ฟูเอนเตส, ลี และ อิเกลเซียส ส่วนใหญ่พร้อมกลับมาใช้งานได้แล้ว แต่ปัญหาคือทุกอย่างที่อยู่ตรงกลาง อาการบาดเจ็บของพิชเชอร์ช่วงท้ายฤดูกาลบวกกับซีรีส์ไวลด์การ์ด 3 นัดบีบให้พวกเขาต้องใช้บูลเพนเปลืองตั้งแต่เกมแรก และทีมรีลีฟขว้างไปถึง 10.2 อินนิงในรอบสามวัน เคอร์ ปาไป 47 พิตช์ในฐานะตัวเปิดเกมตอนเจอ ฟิลลิส ดังนั้นเขาคงอยู่ได้ไม่ยาว นั่นแปลว่าแขนสำรองต้องแบกรับอินนิงมหาศาลเพื่อดวลกับไลน์อัปคู่แข่งที่หวด .276 พร้อม 17 โฮมรันใน 10 นัดหลังสุด
สเนลล์ กลายเป็นคนละคนนับตั้งแต่คัมแบ็ก ด้วย ERA 1.17 จากการสตาร์ต 4 นัดในเดือนสิงหาคม และ 1.08 จาก 4 นัดในเดือนกันยายน พร้อมกดไป 50 สไตรก์เอาต์ใน 39 2/3 อินนิง จริงอยู่ว่า เบรฟส์ เคยทุบเขาเละมาในเดือนพฤษภาคม แต่นั่นเป็นเกมแรกของปีสำหรับเขาก่อนที่จะเจ็บศอกจนต้องพักยาวสามเดือน
แถมไม้ของ เบรฟส์ ตอนนี้ยังฝืดสนิท พวกเขาหวดได้แค่ .209 โดนสไตรก์เอาต์ไปถึง 77 ครั้งใน 10 เกมหลังสุด และทำเฉลี่ยไม่ถึง 4 รัน ในเกมแรก สคูบัล เสียไปแค่ 1 รันจาก 2 ฮิตตลอด 6 อินนิง และแต้มส่วนใหญ่ของ แอตแลนตา ก็มาจากการระเบิดฟอร์มในอินนิงที่ 9 แค่อินนิงเดียวตอนเจอ แทนเนอร์ สก็อตต์
