เกมที่ 3 เป็นการดวลกันของสองพิทเชอร์ตัวจริงสายกราวด์บอลที่ต่างขว้างได้ลึกและเสียท่าให้ลูกยาวกันทั้งคู่ ช่วงอินนิ่งแรก ๆ ดูสูสีกันมาก เพราะพิทเชอร์แต่ละคนมีปัญหาเฉพาะตัวในการเจอกับพลังของกลุ่มตีแถวกลางของอีกฝั่ง ลายน์อัปของทั้งสองทีมไม่ได้สร้างความแตกต่างเท่าไหร่ จุดตัดสินจริง ๆ อยู่ที่บูลเพน เมื่อฝั่งหนึ่งต้องเข้าสู่อินนิ่งท้าย ๆ โดยไม่มีโคลสเซอร์ ส่วนอีกฝั่งได้โคลสเซอร์ที่พักมาเต็มที่
ฮูราโดนำเป็นอันดับหนึ่งของฤดูกาลปกติในเรื่องอัตราลูกกราวด์บอลและเล่นได้ระดับเอ็มวีพีในช่วงเพลย์ออฟ แต่ เคที วิซ คือลายน์อัปที่สร้างปัญหาให้เขามากที่สุด ฮิลเลียร์ดหวดโฮมรันใส่เขาไป 3 ครั้ง และคิม ฮยอน-ซู อีก 1 ครั้งจากการลงสตาร์ต 3 นัด ด้าน โซ ฮยอง-จุน ก็เป็นพิทเชอร์สายกราวด์บอลที่เน้นซิงเกอร์กับคัตเตอร์เช่นกัน โดย 3 จาก 10 โฮมรันที่เขาเสียในฤดูกาลนี้เกิดขึ้นเมื่อเจอกับ ดิแอซ, ชเว ฮยอง-อู และคิม ฮอน-กอน ของซัมซุง ในสนามที่เอื้อต่อคนตีแบบนี้ 5 อินนิ่งแรกจึงขึ้นอยู่กับว่ากลุ่มตีแถวกลางของฝั่งไหนจะฉวยโอกาสจากความผิดพลาดได้ก่อน
โซพักไปนานถึง 24 วัน ซึ่งเป็นเรื่องที่น่ากังวลอย่างเห็นได้ชัด ทว่าในการลงสตาร์ตนัดล่าสุดของเขา โซขว้างไปถึง 6 อินนิ่ง เสียแค่ 1 รัน พร้อมกับกดไป 8 สไตรค์เอาต์ในสนามแห่งนี้และเจอกับลายน์อัปเดิมของซัมซุงนี่เอง ในเกมที่ 2 โค ยอง-พโย แสดงให้เห็นแล้วว่าการพักไปนานไม่ได้หมายความว่าจะฝืดเสมอไป หลังขว้างได้ถึง 7 อินนิ่งแม้จะหยุดไป 22 วัน
การขาดผู้เล่นหลักคือจุดเปลี่ยนของซีรีส์นี้ ซัมซุง ไลออนส์ เสียโคลสเซอร์อย่าง คิม แจ-ยุน ไป ส่วน วอน แท-อิน ที่เคยลงมาช่วยทำหน้าที่นี้ก็หมดสิทธิ์ลงเป็นตัวรีลีฟในเกมนี้ ขณะที่เซ็ตอัปแมนอย่าง คิม แท-ฮุน และ แบ ชาน-ซึง ลงขว้างไปแล้วทั้งสองเกมแรก แถมเกมที่ 2 ยังลากยาวไปถึง 12 อินนิ่ง ผิดกับ เคที ที่มีโคลสเซอร์อย่าง พัค ยอง-ฮยอน พร้อมใช้งานหลังได้วันพัก
ทั้งสองเกมในซีรีส์นี้ตัดสินกันด้วยผลต่างเพียงรันเดียว ในเกมที่สูสีแบบนี้ อินนิ่งที่ 8 และ 9 จึงสำคัญที่สุด ซึ่งซัมซุงต้องเอาแขนที่ล้าหรือไม่ก็ยังไม่ผ่านการพิสูจน์มาช่วยกันประคองอินนิ่งเหล่านั้น ส่วนจุดอ่อนของ เคที อยู่ที่ตัวเชื่อมในอินนิ่งที่ 6 และ 7 ซึ่งเป็นช่วงที่ซัมซุงทำได้ถึง 5 รันในนัดเปิดซีรีส์ หากผ่านช่วงนั้นไปได้โดยเสมอกันหรือขึ้นนำ เคที จะถือไพ่เหนือกว่าในช่วงท้าย
นั่นคือเหตุผลที่ผมเลือกถือหาง เคที วิซ ให้บุกไปคว้าชัยนอกบ้าน
