เกมรับจะถือว่าหยุดคู่แข่งได้สำเร็จจริง ๆ ก็ต่อเมื่อมีคนเก็บบอลได้ นั่นคือจุดที่ผมกำลังจับตาดูในเกมระหว่าง นิวยอร์ก นิกส์ พบ ออร์แลนโด แมจิก เพราะ นิกส์ ยังสู้เรื่องเก็บบอลใต้แป้นได้ดีแม้ในเกมที่แพ้ ส่วน แมจิก ในเกมล่าสุดหลุดฟอร์มไปเพราะทั้งยิงไม่ลงและเสียรีบาวด์ ถ้า นิกส์ ปิดเพลย์เกมรับได้ พวกเขาจะเคาะบอลเคลื่อนที่ต่อเนื่องโดยไม่เปิดโอกาสให้คู่แข่งได้ลุ้นซ้ำอีกหรือไม่? การเพิ่งลงเล่นไปแค่ทีมละสองเกมในช่วงต้นลีกทำให้เรื่องนี้ยังเป็นเพียงคำถาม ไม่ใช่ข้อสรุป
ในเกมกับบอสตัน นิกส์ ชนะจำนวนรีบาวด์ 44–37 แต่กลับเสียถึง 16 เทิร์นโอเวอร์ ขณะที่บอสตันเสียไป 10 ครั้ง จนแพ้ไปสี่แต้ม ส่วนความพ่ายแพ้ของ ออร์แลนโด ต่อมินนิโซตานั้น ช่องว่างของรีบาวด์อยู่ที่ 43–61 แถม แมจิก ยังยิงสามแต้มลงแค่ 8 จาก 39 ครั้ง ทั้งหมดนี้คือเส้นทางที่ต่างกันแต่นำไปสู่ปัญหาเดียวกัน นั่นคือ มีเพลย์ที่เป็นประโยชน์น้อยเกินไปหลังจากจังหวะแรก ผมอยากเห็นว่าทีมไหนจะจัดการกับเพลย์จังหวะสองได้ก่อนกัน
