เกมนี้น่าจะถูกกำหนดทิศทางด้วยการเพรสซิ่งและโอกาสส่องประตูของสิงคโปร์ เมื่อเจอกับการเซ็ตบอลขึ้นเกมของแอดิเลดยูไนเต็ดที่เชื่องช้าแถมมักเสียบอลเวลาโดนบีบเร็ว นัดแรกที่แอดิเลดก็เห็นชัดแล้วว่าสิงคโปร์ออกไปเยือนแต่สร้างโอกาสยิงถึง 25 ครั้งต่อ 15 ครั้ง และยิงได้ทั้งสองลูกช่วงท้ายเกม ความแตกต่างตอนนี้คือความสด ฝั่งหนึ่งได้พักชุดใหญ่มาเต็มๆ หนึ่งสัปดาห์ ส่วนอีกฝั่งต้องเดินทางไกลข้ามทวีปกว่า 11,000 กิโลเมตร เพื่อลงเล่นเป็นนัดที่สี่ในรอบราวๆ 11 วัน
ก่อนอื่นขอแก้ความเข้าใจผิดที่หลายคนคิดกัน แอดิเลดยูไนเต็ดไม่ได้อยู่ในช่วงชนะต่อเนื่อง พวกเขาแพ้รวดมา 3 นัดติดในเกมทางการ ทั้งการแพ้ซิดนีย์ แพ้สิงคโปร์คาบ้าน และบุกไปโดนเพิร์ทถล่ม 4-0 กลายเป็นสิงคโปร์ต่างหากที่กำลังชนะต่อเนื่อง แม้ส่วนใหญ่จะชนะทีมในลีกสิงคโปร์ที่ไม่แข็งแกร่งเท่าไหร่ ทำให้ผมไม่ได้ให้น้ำหนักกับสถิตินี้มากนัก
จุดดวลสำคัญคือการเพรสซิ่งของสิงคโปร์ที่จะเล่นงานเซ็นเตอร์แบ็กจำเป็นของแอดิเลด ฟรินด์สเจ็บยาวไปหลายสัปดาห์แล้ว และจังหวะจ่ายบอลสั้นจนเสียประตูแรกให้เพิร์ทก็มาจากคู่เซ็นเตอร์เฉพาะกิจคู่นี้ แอดิเลดครองบอลเฉลี่ยมากกว่า แต่ยิงตรงกรอบแค่ราวๆ 3 ครั้งครึ่งต่อเกม ในขณะที่เสียโอกาสให้คู่แข่งยิงตรงกรอบเกือบ 7 ครั้ง
การขาดหายไปที่ส่งผลชัดเจนคือกูดวิน กัปตันทีมและตัวจบสกอร์หลักของแอดิเลดที่มีรายงานว่าไม่ได้ลงเล่นเพราะเหตุผลทางครอบครัว ขนาดมีเขาอยู่ในสนาม นัดแรกพวกเขายังยิงไม่ได้เลยจากการยิงตรงกรอบ 5 ครั้ง และยิงไม่ได้จาก 3 ครั้งในเกมกับเพิร์ท เมื่อไม่มีเขา ทีเด็ดที่เหลืออยู่ก็มีแค่น้ำหนักการเปิดบอลของมูนีซ การสอดขึ้นมายิงช่วงท้ายเกมของคิตโต และลูกตั้งเตะ
รูปเกมที่ผมมองไว้น่าจะเป็นสิงคโปร์ที่เปิดฉากบดหนักตั้งแต่ต้นเกม แต่อาจจะยังทำอะไรไม่ได้จนจบครึ่งแรก เพราะการจบสกอร์ยังเป็นจุดอ่อนจริงๆ แต่พอผ่านหนึ่งชั่วโมงไปแล้ว สภาพร่างกายและความล้าจากโปรแกรมแข่งของแอดิเลดน่าจะเริ่มส่งผลชัดเจน ประกอบกับตัวสำรองของสิงคโปร์อย่างทีและฟาเอตอนถูกส่งลงมา โดยแอดิเลดเสียประตูถึง 5 จาก 8 ลูกหลังสุดหลังนาทีที่ 60
ด้วยเหตุนี้ ผมจึงเลือกอยู่ฝั่งสิงคโปร์ว่าจะเปิดบ้านเก็บชัยชนะได้ด้วยผลต่างชัดเจน ทั้งสภาพ 11 ตัวจริงที่ได้พักมาเต็มที่ การเพรสซิ่งใส่แนวรับคู่แข่งที่ยังไม่นิ่ง และการแผ่วปลายของแอดิเลด ล้วนชี้ไปในทางเดียวกันทั้งหมด
