สองเกมเนชันส์ลีกที่รายชื่อผู้เล่นตัวขาดส่งผลต่อรูปเกมมากกว่าชื่อชั้นทีม ที่เวมบลีย์ โครเอเชียมาเยือนโดยไม่มีผู้เล่นที่คอยทำประตู แถมยังต้องจัดแนวรับเซ็นเตอร์แบ็กขึ้นมาใหม่ทั้งหมด เพื่อรับมือกับอังกฤษที่เอาชนะคู่แข่งร่วมกลุ่มทุกทีมที่ไม่ใช่สเปนมาได้แบบสบาย ๆ ส่วนที่อิตาลี ฝรั่งเศสขาดกองหน้าตัวเป้าไปยกแผง ซึ่งนั่นคือจุดที่อิตาลีเคยปิดพื้นที่ได้อยู่หมัดมาแล้วเมื่อหกสัปดาห์ก่อนที่ปารีส ทั้งหมดนี้มองจากความลงตัวของแท็กติก ไม่ใช่ชื่อเสียงของทีม
อังกฤษ พบ โครเอเชีย ภายใต้การคุมทีมของทูเคิล อังกฤษเก็บชัยชนะด้วยการครองบอล ขยับแนวรุกสี่คนโดยให้เคนถอยลงมาเชื่อมเกม และเพรสซิ่งใส่จังหวะเซ็ตบอลของคู่แข่ง เมื่อเจอกับทีมอื่นในกลุ่มที่ไม่ใช่สเปน พวกเขาชนะมา 2-0, 7-0 และ 3-0 แถมแทบไม่เสียประตูเลย ส่วนโครเอเชียในยุคของบิลิช เวลาเจอทีมหัวแถวมักจะเล่นแบบไม่เน้นครองบอลแล้วหาจังหวะสวนกลับทำประตู เมื่อเดือนตุลาคม สองประตูของอังกฤษก็มาจากการที่โครเอเชียก่อความผิดพลาดในการขึ้นเกมเพราะโดนบีบพื้นที่โดยตรง
การขาดตัวหลักยิ่งทำให้สถานการณ์เอียงไปทางอังกฤษมากขึ้น เพริชิชที่เพิ่งยิงสเปนติดโทษแบน กรามาริชกับอิวานอวิชมีอาการบาดเจ็บ ส่วนลูกา ซูชิชมีไข้ ชูตาโลกับปงกราชิชก็ลงไม่ได้ ทำให้กวาร์ดิออลต้องขยับไปยืนแบ็กซ้ายอยู่หลังคู่เซ็นเตอร์แบ็กคู่ใหม่ แนวรับของอังกฤษเองก็เป็นชุดขัดตาทัพเช่นกันเมื่อไม่มีเกฮี, คอนซา และสโตนส์ แต่อาวุธของโครเอเชียที่จะมาลงโทษจุดนี้ถือว่าเบาบางที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา โดยมีแค่มาตาโนวิชเป็นเป้าในแดนหน้า ลูกตั้งเตะของมอดริช และการพาบอลขึ้นหน้าของลอมบาร์ดี แม้แดนกลางสามคนชุดใหม่ของบิลิชอาจช่วยชะลอเกมลงได้ แต่ถึงอย่างนั้น การเพรสซิ่งของอังกฤษในการเจอกับแนวรับโครเอเชียที่เพิ่งปรับจูนใหม่น่าจะเป็นจุดตัดสินเกม นั่นคือเหตุผลที่ผมเลือกถือหางอังกฤษให้เป็นฝ่ายชนะ
อิตาลี พบ ฝรั่งเศส หกสัปดาห์ก่อนที่ปารีส กุนซือคู่เดิม แดนกลางสามคนกับเซ็นเตอร์แบ็กชุดเดิมของฝรั่งเศส และแนวรับห้าคนชุดเดิมของอิตาลีเสมอกันมา อิตาลีมีโอกาสยิงในกรอบเขตโทษมากกว่าและได้ลุ้นจะแจ้งกว่า ทั้งยังได้ประตูจากการนำเพรสซิ่งใส่การขึ้นเกมของฝรั่งเศสโดยบาสโตนี ด้านฝรั่งเศสครองบอลเกิน 60% แต่การสร้างสรรค์เกมมีไม่มากนักตลอดทั้งทัวร์นาเมนต์ เหมือนที่ซีดานเองก็ยอมรับ
ตอนนี้เอ็มบัปเป, เดมเบเล และตูรามต่างลงไม่ได้ทั้งหมด ฝรั่งเศสจึงต้องใช้ระบบกองหน้าฟอลส์ไนน์ ซึ่งเป็นการตัดเส้นทางโจมตีตรงกลางที่สกัลวินีกับบาสโตนีเคยเก็บกวาดได้หมดจดที่ปารีส อันตรายที่แท้จริงของฝรั่งเศสคือการตัดเข้าในของโอลิเซและการเปิดลูกตั้งเตะของเขา ซึ่งน่าจะเห็นผลชัดเจนขึ้นหลังพักครึ่งเหมือนตอนที่ฝรั่งเศสปรับแผนช่วงพักครึ่งที่ปารีส ส่วนอิตาลีแม้จะไม่มีคีน แต่วิธีสร้างโอกาสลุ้นประตูก็ยังอยู่ครบ ทั้งบอลยาวเจาะหลังฟูลแบ็กตัวสำรองของฝรั่งเศส การเพรสซิ่ง และลูกทุ่มไกลของคาโยเด
ผมมองว่าช่วงครึ่งแรกรูปเกมน่าจะอึดอัดและมีประตูน้อย โดยฝรั่งเศสเป็นฝ่ายครองบอลและอิตาลีตั้งรับแบบมิดบล็อก ผลเสมอนั้นเพียงพอสำหรับอิตาลีเพราะมีเกมกับเบลเยียมรออยู่ข้างหน้า อีกทั้งฝรั่งเศสไม่มีกองหน้าตัวเป้าในกรอบเขตโทษไว้คอยเจาะเกมรับลึก นั่นคือเหตุผลที่ผมเลือกถือหางอิตาลีในบ้าน และมีผลเสมอช่วยเซฟไว้อีกหน้า
